آزمایش دامنه لیزر اندازه گیری علمی فاصله ستاره ها با زمین توسط لیزر است. اصل این است که یک پرتوی لیزر پالس بسیار ایزوتروپیک به سمت یک آینه گوشه ای قرار گرفته در سطح ماهواره هدایت می شود و فاصله بین ستاره ها و زمین با اختلاف زمان بین انتقال و دریافت محاسبه می شود. دورترین آزمایش لیزر در طول تاریخ بشر ، لیزر ماه است. همانطور که می توانید تصور کنید ، نوری از رصدخانه زمین از زمین ساطع می شود و از ماه پرواز می کند و فاصله ماه و ماه از طریق یک زمان و یک بار تبدیل می شود. این یک فناوری جامع است که لیزر ، ردیابی نوری ، کنترل خودکار ، مدار فضایی و سایر زمینه ها را پوشش می دهد. این دقیق ترین روش فنی برای اندازه گیری فاصله بین زمین و ماه است. داده های مشاهده ای آن مربوط به ژئودینامیک نجومی و دینامیک ژئوستروف است. مطالعات در بسیاری از رشته ها مانند مطالعات ، فیزیک ماه و نظریه گرانش از ارزش مهمی برخوردار است.
دامنه لیزر ماه بسیار ساده به نظر می رسد و هیچ چیز تازه ای در این مفهوم وجود ندارد. با این حال ، اگر واقعاً می خواهید از فن آوری برای بیان آن استفاده کنید ، کار بسیار دشوارتری خواهد بود.
اول ، از منظر فن آوری سنتی ، مشکل اصلی لیزر ماه در محدوده انتشار لیزر و تبدیل لیزر در سیستم مسیر نوری مشترک است. اطمینان حاصل شود که سیستم می تواند به طور معمول نور لیزر منتشر کند و سیگنال های اکو را دریافت کند.
مورد دوم دقت نشانگر ردیابی تلسکوپ است. وقتی دقت نشانگر تلسکوپ 3 ثانیه باشد ، فاصله بین مرکز پرتوی لیزر و بازتابنده ماه تا اشاره به ماه تا 6 کیلومتر است و بزرگترین بازتابنده ماه - Apollo 15 منطقه بازتاب موثر فقط 3402 است سانتی متر مربع ، که به طور مستقیم بر موفقیت بررسی ماه لیزر تأثیر می گذارد.
سوم کیفیت پرتوی لیزر و کارایی سیستم نوری است که بر انرژی انتشار واقعی و کیفیت لیزر تأثیر می گذارد. این امر مستلزم آن است که فناوری تولید دستگاه ساطع کننده لیزر بسیار بالا باشد.









